Leidsche Rijn. Op zoek naar Veldhuizen. 

Natasja, de vrouw met wie ik heb samengewerkt in keramiek atelier BAM heeft haar been gebroken. Ik besluit haar op te zoeken en vertrek vanuit de Utrechtse binnenstad op de fiets naar het westen. 

Aan de andere kant van het Amsterdam-Rijnkanaal ligt Leidsche Rijn. De oprit naar de Dafne Schippersbrug vormt een rotonde rond het schoolplein van de montessori basisschool Oog in Al. Lange vrachtschepen varen onder de brug door. Mijn oog valt op een windmolen die de gehele bovenste verdieping van een appartementengebouw inneemt. 

Ik fiets over de Groenedijk, een weggetje langs een sloot met wilgen. De landelijkheid overvalt me. Ik herinner me het bezoek aan vrienden die als pioniers op de zandvlakte van het in aanbouw zijnde stadsdeel bivakkeerden. Op de eerste Oosterparklaan kom ik tot mijn verassing in een file terecht. Hier worden de kinderen nog van school gehaald met auto’s in plaats van bakfietsen. 

Maar ik moet naar de buurt Veldhuizen, daar woont Natasja. De eerste hoogbouw verschijnt met daarachter huizen in pastelkleuren. Tussen de huizen geen geparkeerde auto’s maar gezamenlijke tuinen met bloemen en kruiden. Tussen de speeltoestellen van de kinderen wordt zelfs groente verbouwd.

Het oude dorp de Meern is opgeslokt door uitgestrekte wijken met rijtjeswoningen. Ik fiets tegen de geluidswal van de A12 aan en kom terecht in het Milan Visconti park. Hier heeft kasteel Nijevelt gestaan. Toen het kasteel begin 18e eeuw in verval raakte is het opgekocht door de rijke Italiaan Milan Visconti. Hij wilde het herbouwen en een park aanleggen. Van zijn grootse plannen is niets terecht gekomen. 

Na het ziekenbezoek rijd ik door naar Vleuterweide waar ik een broodje eet op de trappen bij de vijver. Voor het Amadeus Lyceum staat het enige glazen carillon ter wereld, gemaakt door Bernard Heesen. In de 30 meter hoge toren hangen gekleurde glazen bollen die ieder een eigen toon geven. Met Jeanine Vlastuin, oprichtster en eerste rector van het Amadeus Lyceum, heb ik zo’n tien jaar geleden een plan bedacht om de leerlingen van de cultuurschool in contact te brengen met kunstenaars. Door haar overlijden in 2015 is dat nooit uitgevoerd. 

Via het Maximapark kom ik terecht in het Waterwinpark. De grote ijzeren rups van het waterbedrijf is door een tekenaar niet vast te leggen. Vanaf een balkon in de opvallende witte woningen naast het park word ik in de gaten gehouden door twee heren die zitten te lunchen. Met een glas wijn in de hand volgen ze al mijn bewegingen. 

Leidsche Rijn is groter dan ik dacht. Op mijn fiets kom ik bijna in Maarssen terecht. Vanaf de skydive rijd ik terug via de waterzuivering en het crematorium tot aan The Wall. Daar kun je een Ferrari kopen of iets verderop goedkope elektronica of sportartikelen. Je kunt er parkeren op het dak.

De treinstations Terwijde en Leidsche Rijn zijn van de hand van dezelfde architect. Bij het station Leidsche Rijn is aan de kant van het winkelcentrum de plek van de opgeschoten jeugd op hun fatbikes. Ze houden zich niet aan de fietspaden. Via olifantenpaadjes nemen ze de kortste weg. Aan de andere kant van het station jonge mannen in pak en vrouwen in kokerrokken voor de deur van een adviesbureau. Op de heuvel het busstation met als door de wind open geblazen paraplu’s die het dak vormen. 

In een kuil ligt Roodnoot. De oude boerderij is ingesloten door fietspaden die als een octopus er omheen draaien. Het ligt daar nietig tussen de oprukkende hoogbouw. De bouwkranen draaien dreigend met hun lading. Vanaf de overkant van de Douwe Egbertsbrug wenkt de stad me weer.