Deel deze pagina:

Jop Bertels

Column Jop Bertels

Ons mooiste monument staat buiten de binnenstad

¡Buenos días!

Wie afgelopen zomer ons eigen stadsie niet inruilde voor een of andere badplaats, waande zich zo nu en dan alsnog een beetje aan de Spaanse Costa. Langs de Oudegracht, rond de Dom en op het Vreeburg klinkt steeds vaker Engels, Duits en opvallend veel Spaans.

Utrecht is ontdekt. En geef al die toeristen eens ongelijk. Waarom zou je je in Amsterdam met duizenden tegelijk over de grachten persen als je een halfuurtje verderop gewoon de mooiste grachies van Nederland voor jezelf hebt? Inmiddels heeft ook de Lonely Planet het door: Utrecht is opgenomen in Best in Travel 2026.

Sociale weefsel, ons allermooiste monument

De stad waar we zelf zo trots op zijn, mag best door de rest van de wereld worden ontdekt. Maar toen ik de aanbevelingen voor Utrecht eens bekeek, viel me iets op. Vrijwel alles wat een internationale bezoeker volgens de reisgids moet zien, bevindt zich in of rond de binnenstad. De Dom, de Oudegracht, musea, winkels en werfkelders. Met het Rietveld Schröderhuis en Kasteel de Haar als eenzame uitzonderingen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van onze Dom, de Winkel van Sinkel en het ouwe grachie. Ze horen bij Utrecht en zijn met recht wereldberoemd. Maar Utrecht is zoveel meer dan dat.
Zoals Parijs de stad van de liefde is en New York the city that never sleeps, is Utrecht de stad van Sint Maarten. De stad van samen en van delen. Een stad waarvan het sociale weefsel misschien wel ons allermooiste monument is. En dat zie je niet als je alleen maar door de binnenstad struint.

Samen je buurt maken

Je vindt het bijvoorbeeld in Lombok, waar op en rond de Kanaalstraat al decennialang werelden bij elkaar komen en de Ulu-moskee midden in de wijk niet alleen een gebedshuis, maar ook een ontmoetingsplek is. Je vindt het in Overvecht, waar mensen met meer dan honderd verschillende achtergronden naast en met elkaar leven. In Kanaleneiland, waar bewoners, ondernemers en organisaties iedere dag opnieuw samen hun buurt maken. Maar net zo goed in Zuilen, Hoograven, Leidsche Rijn en al die andere plekken die minder vaak op een ansichtkaart staan, maar minstens zo Utrechts zijn.

Daarmee bedoel ik overigens niet dat we morgen touringcars vol toeristen door Overvecht moeten sturen. Of dat Ondiep de volgende toeristische hotspot moet worden. Het gaat mij om iets anders.

Omkijken, ontmoeten, welkom

Wie Utrecht uitsluitend laat zien aan de hand van gebouwen, grachten en geschiedenis, vertelt maar de helft van het verhaal. De andere helft gaat over de mensen die hier iedere dag de stad maken. Over buurtvaders en -moeders. De ondernemer die op dinsdagavond een buurthap verstrekt. De sportvereniging waar werkelijk iedereen welkom is. De vrijwilliger die een straatfeest organiseert. De moskee, kerk of ontmoetingsplek waar mensen naar elkaar omkijken. Over initiatieven die ontstaan omdat iemand niet wacht tot een ander het probleem oplost, maar gewoon begint.
Dát is misschien wel het meest Utrechtse wat we hebben.

Scherp op balans levendigheid en leefbaarheid

De komende jaren zal het aantal inwoners én bezoekers verder groeien. Dat vraagt dat we scherp blijven op de balans tussen levendigheid en leefbaarheid. Maar het biedt ook een kans. Al die mensen die vanuit de hele wereld naar Utrecht komen, kunnen immers ambassadeurs van onze stad worden.

Laat ze dus vooral de Dom beklimmen. Laat ze foto's maken van de grachten en een biertje drinken op onze werven. Ik zal de laatste zijn die ze tegenhoudt. Maar als ze daarna weer in het vliegtuig of de trein naar huis stappen, hoop ik dat niet alleen de schoonheid van onze gebouwen is blijven hangen.
Ik hoop dat ze vertellen over een stad die groot genoeg is om door de wereld ontdekt te worden, maar klein genoeg om nog naar elkaar om te kijken. Over de stad van Sint Maarten. Over ons mooie Utrecht.
¡Hasta luego!

Jop Bertels
Lid Utrecht Development Board

> Aanmelden nieuwsbrief

Home » Columns » Ons mooiste monument staat buiten de binnenstad